Það var (að maður hélt) KV-maðurinn Atli Jónasson sem tryggði Hvöt 3-1 sigur í leik liðanna í gærkvöldi. Mikið gekk á og fengu þrír Vesturbæingar að líta rauða spjaldið og nánast engu mátti muna að við næðum stigi undir lokin.

Heimamenn voru nokkuð hættulegri í upphafi leiks og voru menn allt of penir við að láta menn finna fyrir sér. Jón Kári leit út eins og Ronaldinho á kantinum og átti nokkur þrumuskot út á þjóðveg en fyrsta mark heimamanna kom eftir að boltinn lak í gegnum vörnina á lausan mann. Björn Ívar jafnaði svo metin fyrir okkur úr vítaspyrnu en rétt fyrir hálfleik gáfum við tvö mörk eftir föst leikatriði, með ljótari mörkum sem sést hafa lengi og ljóst að við þurfum að vera miklu agressívari, enda fékk boltinn í báðum tilvikum að skoppa í teignum sem á ekki að sjást.

Síðari hálfleikur var miklu betri og þegar á hann leið komumst við meira inn í leikinn og menn fóru að láta finna betur fyrir sér. Þegar um 20 mínútur voru eftir fór Siðlaus fast í tæklingu úti við hliðarlínu sem dómarinn vildi meina að verðskuldaði rautt spjald. Beint í boltann og ekki tveggja fóta en í harðari kantinum og vissulega gult spjald, jafnvel appelsínugult. Við þetta efldust við til muna og enn frekar einhverjum 10 mínútum síðar þegar Stebbi fékk réttilega rautt spjald fyrir að taka niður sóknarmenn fyrir utan teig. Í kjölfarið tók KV hins vegar öll völd á leiknum og Onni var grátlega nálægt því að minnka muninn þegar hann prjónaði sinn í gegnum vörnina og setti boltann nett með vinstri í hornið. Atli „hélt hann væri vinur okkar“ Jónasson gerði sér hins vegar lítið fyrir og varði stórkostlega í horn. Stuttu síðar var brotið á Onna og víti réttilega dæmt. Aftur varði Atli og ekki var þessi varsla síðri. Bíver setti hann þéttingsfast niður í vinstra hornið en Atli ákvað að verja og verður væntanlega látinn heyra það.

Enn og aftur komum við tómhentir heim úr útileik en með smá heppni hefði þetta getað farið öðruvísi og með betri varnarvinnu í föstum leikatriðum hefði þetta klárlega farið betur. Einnig hefði leikurinn sennilega litið öðruvísi út ef útlendingurinn í vörn Hvatar hefði fengið sitt síðara gula spjald fyrir leikaraskap, en það var með ólikindum að fylgjast með manninum.

Baráttan sem sást undir lok leiksins var til fyrirmyndar og nú er bara að bretta upp ermarnar, halda þessu áfram og láta þessa baráttu endast í 90 mínútur í næstu leikjum.

This entry was posted on Wednesday, June 30th, 2010 at 15:26 and is filed under Leikskýrslur. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.